Go to Top

Blog Archives

Debuutroman

Het gesprek bij de uitgeverij. Ik kon wel janken toen ik terug liep naar het station. Niet van blijdschap. Wel van deadline in het vooruitzicht. Van verwachtingen. Van druk. Van zes blaren van mijn nieuwe schoentjes. Van moeten plassen. Van verschrikkelijk moe. En van allerverkeerdste dag in mijn cyclus. Dat ook. Het was niet helemaal wat ik had verwacht te voelen. Ik had in een geweldig pand gezeten, bij een goede en grote uitgeverij. Ze wekten de indruk ja te gaan zeggen… Gelukkig had ik al een euforie moment gehad. Toen ik de ‘we zijn erg onder de indruk’ mail met uitnodiging las. En nog eens. En nog eens Ik zou er over nadenken. Er was nog die afspraak bij …Read More

Tommy Wieringa

Ik nam plaats op een pluche stoel in de foyer en bekeek het andere aanstaande publiek. Vijftig plus, zeker. Sjaaltjes, jasjes, kraagjes. Een vrouw kwam binnen met wat vermoedelijk haar zoon was naast haar. Jolig, zin in het vermaak, oog in oog met de held. De jongen zag eruit of hij net een biertje vast mocht houden. Hij hield een biertje vast. Ik zag hem rond kijken, concluderen dat hij uit de toon viel met zijn geboortejaar. Ik had hem aan willen spreken: ‘Kijk, je bent niet de enige, ik óók!’ Geschrokken bedacht ik dat negenendertig bijna veertig is en veertig vervaarlijk dicht bij vijftig ligt. ‘Er zal technisch iets aan de hand zijn.’ De man keek om zich heen …Read More

Ik? Ik schrijf een roman.

Dat ik een roman aan het schrijven ben, wordt unaniem enthousiast ontvangen. ‘Wauw, écht? Wat goed! Wat leuk!’ Alsof ik al een roman geschreven héb. Officieel heb ik momenteel twee derde roman geschreven. Ik weet nog niet hoe het voelt als het straks gelukt is. Heel eerlijk weet ik nog niet óf het zal lukken. Ik geef toe: ik geniet van het blinde vertrouwen dat ik dit succesvol ga volbrengen. Van het enthousiasme en af en toe van de bewondering. Ik ben niet de elke dag schrijver die ik zou willen zijn. Ik ben de soms geobsedeerde, niet te stoppen schrijver die zomaar op een ochtend tijdens de nog net niet helemaal wakker fase, strand in een vaag gevoel. Ben …Read More

Pad

‘Mama, kom kijken! Een dooie pad!’ Die vinden we wel vaker in de tuin. Of in de gang. Kleintjes. Gedwee loop ik achter jongste aan, de tuin in en zie daar een volgroeid exemplaar in een atletische houding. Met een takje kietel ik zijn teentjes die recht naar de hemel wijzen. Ze wriemelen. Hij leeft. Zijn hoofd en buik zijn begraven tussen en onder twee vlonderplanken. Hij had zich willen verstoppen. In plaats daarvan biedt hij nu zijn dikke kont aan elke buurtkat aan. Nu ik van de situatie weet, ben ik medeverantwoordelijk voor zijn afloop. Als ik niets doe, is zijn beste einde de hongerdood. Verscheurd worden door een harig monster lijkt me het minst prettig. Ons lot is …Read More

Golven

We liepen op het strand. Hij had zijn handen in zijn zakken. De zon scheen flauw door een laagje wolk. We praatten over ons dagelijks leven. De dingen die we niet gedeeld hadden de afgelopen dagen en de dingen die we samen beleefd hadden. Zijn golven en mijn golven kabbelden langs elkaar heen en strandden. Ik wilde de zijne raken. Ik werd onrustig van het falen. We liepen toch niet voor niets samen op het strand? Een ander onderwerp, begrip, meer afstand houden, bedenken dat ik moest berusten, dat het nu eenmaal soms zo gaat. Met een vol hoofd. Moe. Het hielp niet, of het lukte niet. ‘Zullen we gaan zitten?’ Ik wees naar daar waar het zand droog was …Read More

Goedemorgen

Ik loop in het bos. Een man op de fiets met hond aan de lijn komt langzaam dichterbij. De fiets zwalkt van traagheid alsof hij teveel smeerolie op heeft. Ik probeer in te schatten of dit een gedagzegger is. Men kan zelf het voortouw nemen. Noem mij een afwachter. Ik kijk of hij kijkt. Ik heb hem niet zien kijken. Het kan het tegenlicht zijn geweest. Hij en hond passeren mij. Mijn bewaarde adem voor een eventuele groet, komt weer opgang. Een moment daarna zegt de man: ‘Oók goedemórgen, murmel, murmel, grom, brom…’ Vrij vertaald aan de hand van zijn toon als: ‘Asociaal mens, zeg eens wat!’ Alsof hij verstand heeft van gemiddelde en dus normaal bevonden sociale interacties. Alsof …Read More

Stilweggistan

Ik probeerde te mediteren in de tuin. Mijn gedachten dwaalden eerst – zoals altijd – af naar de jongen die het me leerde. Hoe ik hem door de spleetjes van mijn ogen tegenover me zag zitten in de verder lege kung fu zaal. In kleermakerszit, een beetje spanning tussen wijsvingers en duimen, want het is wel de bedoeling dat je wakker blijft. Hij had het geleerd van iemand die er officieel les in gaf en net zo officieel leerde hij het mij. Ik vertrouwde hem. Na twee jaar kung fu, met aanraken van andere mensen enzo, was hij de eerste (en enige) waar ik mee gegrondworsteld had. Of hoe dat ook alweer heette bij kung fu. Dat tijdperk lijkt levens …Read More

Het proces

Ik schrijf een boek. Tussen het wegbrengen en ophalen van jongste door. De schrik als ik zie hoe lang het geleden is dat ik de laatste wijzigingen aanbracht, is inmiddels zo vetrouwd dat het me helpt in de juiste stemming te komen. Een muziekje – nee hét muziekje, want altijd hetzelfde – dat zacht mijn onderbewuste aait, doet de rest. Leidt dat niet af? Nee, dat leidt niet af. Het is als dat schilderij dat al tien jaar boven de bank hangt. Mooi op de achtergrond en onzichtbaar voor het bewuste. Ik lees mijn eigen woorden tot het verhaal weer wakker wordt in mijn hoofd. Als ik alle personages uit bed heb gekregen, laat ik ze verder gaan met hun …Read More

Dansen

Jongste is al vijf dagen ziek. Daar hoort een ander levensritme bij. ‘Neem nog een slokje. Kom, dat moet echt even. Wil je een banaantje of dan liever een beschuitje?’ Het is een dans om de bank waar ik als kind de stapjes van leerde. Ik zag ze mijn moeder regelmatig dansen als ik weer eens naar lucht lag te happen en met mijn zeeleeuwimitatie het ritme aangaf. Op de bank met mijn deken en kussen. Zomaar een keer overdag tv kijken en soms zelfs een cadeautje. (Ik zie de blauwe wokkelsleutelhanger die ik eens kreeg toen ik al meer dan een week op de bank lag nog levendig voor me. Hoe mijn wijsvinger wel langs alle rondingen moést gaan. …Read More

Onthacked

Mijn website was gehackt. Website dingen zijn ingewikkeld. Wachtwoorden weer zoek. Ik kon maar één ding doen, dus dat deed ik ook. Ik groef mij zo diep in dat alleen mijn linker kleine teen nog boven het zand uit stak. Na een paar maanden werd die even gekieteld door iemand die via de Facebookpagina van De wereld van PieP een privé bericht stuurde. Ze had PieP net ontdekt en vroeg of ik wist dat de website het niet deed. Oke, het kietelde niet alleen. Mijn teen deed ook een beetje zeer. De pijn trok door tot mijn knie en zakte weer af voor het mijn hoofd bereikte. Er verstreken weer maanden tot, na een algemeen bericht van malaise, iemand mij …Read More