Go to Top

Tornado

Dit is een vreemde periode. De roman is geschreven. En nu niets. Nou ja, niets wat betreft het boek. In de luwte lees ik eindelijk de boeken die al maanden op me wachtten. Dat wissel ik af met piekeren. Vandaag weet ik zeker dat geen woord goed genoeg zal blijken. Een mooi tegenwicht voor gisteren, toen ik vermoedde dat mijn briljante geest over twee maanden wereldnieuws zal worden. Het is of ik me in het oog van een tornado bevind, niet wetende of de tornado me spoedig op zal zuigen om me vervolgens vrolijk rond te slingeren, of dat hij weldra uit elkaar zal dwarrelen, mij onberoerd latend, alsof de oorverdovende stilte er nooit geweest is.

Vaak wens ik dat hij me in zijn volle vaart mee zal voeren. Even zo vaak vrees ik de vlucht. Het is veilig, hier op de grond. Ik ken het uitzicht en kan me staande houden. Veilig, vertrouwd en geen stap verder…

Loslaten is een loos woord dat lullig langs me heen waait.

(‘Desnoods de hele wereld’ verschijnt 19 maart. Je kunt al wel reserveren bij boekhandels, zag ik. Dat is toch alvast iets.)